هوش مصنوعی:
متن بالا بیانگر وابستگی کامل گوینده به خداوند و اعتراف به ناتوانی خود در انجام طاعات و عبادات بدون توفیق الهی است. همچنین، اشارهای به عشق الهی و فداکاری عاشقان در راه معشوق دارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و نیازمند درک نسبتاً بالایی از مسائل معنوی و دینی است. همچنین، برخی از اشارات عاشقانه ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال نامفهوم یا غیرجذاب باشد.
مناجات ۲۳۴ - الهی دانی که من به خود به این ورزم و نه به کفایت خود شمع هدایت افروزم از من چه آ
الهی دانی که من به خود به این ورزم و نه به کفایت خود شمع هدایت افروزم از من چه آید ؟ و از کردار من چه گشاید طاعت من به توفیق تو خدمت به هدایت تو، توبهٔ من به رعایت تو، شکر من به انعام تو، ذکر من به الهام تو. همه تویی من کیم اگر فضل تو نباشد من چه ام.
هر که او را دلی و جانی بود
شد به میدان عاشقی گویش
کشته گشتند عاشقان و هنوز
نشنیده است هیچکس بویش
رحلت عاشقان ز هر سویی
هست از قصد دل مگر سویش
هر که او را دلی و جانی بود
شد به میدان عاشقی گویش
کشته گشتند عاشقان و هنوز
نشنیده است هیچکس بویش
رحلت عاشقان ز هر سویی
هست از قصد دل مگر سویش
۵۴۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:مناجات ۲۳۳ - الهی به نشانت بینندگانیم به نامت زندگانیم، به فضلت شادانیم به مهرت نازانیم از جا
گوهر بعدی:مناجات ۲۳۵ - الهی کدام زبان به ستایش تو رسد؟ کدام خرد صفت تو را برتابد، کدام شکر با نیکویی تو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.