شماره ۷۸ - از گریه مرا خانه چشم آب گرفته است

از گریه مرا خانه چشم آب گرفته است
وز نه ما چشم ترا خواب گرفته است ۱

دارد گرمی زلف تو پیوسته بر ابرو
گونی دلت از صحبت احباب گرفته است ۲

از بار گهر گرچه بناگوش تو آزرد
صد گوش به عذرش در سیراب گرفته است ۳

با طلعت تو شمع چه حاجت شب ما را
چون روشنی از پرتو مهتاب گرفته است ۴

چون عابد پر حیله به صد مکر و فن آن چشم
پوشیده به گوشه محراب گرفته است ۵

زاهد که بجز روزه و کنجی نگرفتی
با یاد لبت جام میناب گرفته است ۶

بفرست کمال این غزل تر سوی تبریز
چون سیل سرشکت ره سرخاب گرفته است ۷