شماره ۸۲ - ای از تو بانواع مرا چشم رعایت

ای از تو بانواع مرا چشم رعایت
آری نظری کن به من از عین عنایت ۱

یکبار به تصریح مرا بنده خود خوان
زیرا که همه کس نکند فهم کنایت ۲

گفتی که عتابی کنم و ناز، دگر بار
گفتم نکنی تا نکنم حمل شکایت ۳

دلبستگی زلف تو نگذاشت و گرنه
را میرفتم ازین شهر ولایت به ولایت ۴

صد چاره برانگیختم و جهد نمودم
تا دامن قربت بکف آرم به کفایت ۵

هیهات که آن فکر خطا بود که کردم
این کار میسر نشود جز به هدایت ۶

اغیار چه دانند که با جانب بارم
باری به چه حد است و ارادت به چه غایت ۷

چون واقف اسرار دل دلشدگانی
پیغام چه حاجت چه ضرورت به حکایت ۸

از نمد بداندیش میندیش کمالا
دشمن چه نواند چو کند دوست حمایت ۹