شماره ۸۶ - ای ز نوش شکرستان لبت رسته نبات

ای ز نوش شکرستان لبت رسته نبات
تشنه پستة شکر شکنت آب حیات ۱

سرو هرچند که دارد به چمن زیبائی
راستی نیستش این قامت شیرین حرکات ۲

خوردهام شربت هجرت به تمنای وصال
داده ام عمر گرانمایه به امید وفات ۳

مرغ دل باز چنان صید سر زلف تو شد
کش ازین دام نباشد دگر امید نجات ۴

هرکه بیند رخ زیای تو خواند تکبیر
هرکه بیند قد و بالای تو گوید صلوات ۵

به جفای تو اگر کشته شوم سهل مگیر
کشته تیغ تو باشند رفع الدرجات ۶

رخ نو بدر منیرست عیان از شب تا
لعل نو چشمه خضرست نهان در ظلمات ۷

ر نیست در دیده من نقش دهانت چه خیال
هیچ کس دید بهم چشمه حیوان و فرات ۸

باز بر بیدق دل اسب غمت پیل انداخت
هم خوش است ارنظری هست به آنرخ سوی مات ۹

نتواند که کند وصف جمال تو کمال
زانکه هست آئینه حسن تو بیرون ز صفات ۱۰