شماره ۱۲۰ - چشم غم دیده ما را نگرانی به شماست

چشم غم دیده ما را نگرانی به شماست
قامتت شاهد عدل است که می گویم راست ۱

سرو بالات چرا سایه ز ما باز گرفت
اری این نیز هم از طالع شوریده ماست ۲

چین ابروی تو دیدم شدم آشفته چو زلف
عین لطفی تو تاب عتاب تو کراست ۳

خواستم رفت از این ملک بکلی لیکن
باز گردیدم از آن عزم چو مقصود اینجاست ۴

کمترین بند، غربت زده مسکین را
خود پرستی که چه حال است و در این شهر کجاست ۵

از شفاخانه احسان تر از بهر نجات
خستگان را طمع مرهم و امید دواست ۶

حرمت حرقت خود گرچه نهان میدارم
باردار زاشک عنابی و از چهره زردم پیداست ۷

شمع و من دوش به هم سوز درون می گفتیم
شمع را اشک روان بود و مرا جان می کاست ۸

من نه امروز به مهر تو مقید شده ام
که ز روز ازلم داعیه عشق تو خاست ۹

بندم از تست گشایش ز نو میباید جست
دردم از تست دوا هم ز نو می باید خواست ۱۰

با که گویم بجز از بار گرم درد دلی ست
وز که جویم بجز از دوست مرادی که مراست ۱۱

هست انواع پریشانی و درد دل و نیست
هیچ در دست من خسته دوانی که رواست ۱۲

خاک راه توام ای خاک درت تاج سرم
تاجدار است کمال ارچه تهیدست و گداست ۱۳