شماره ۱۶۵ - رخسار دلفروزت خورشید بیزوال است

رخسار دلفروزت خورشید بیزوال است
پیداست مه که پنهان از شرم آن جمال است ۱

آن رغ کشیده دامی گرد قمر که زلف است
وآن لب نهاده داغی بر جان ما که خال است ۲

زینسان که چون میانت شد جسم ما خیالی
اکنون امید وصلی ما را به آن خیال است ۳

چون زلف و عارض تو دور و تسلسل آمد
آن هر دو گر به بینند اهل نظر محال است ۴

درد و غمت نشاید بر ما حرام کردن
کانعام پادشاهان درویش را حلال است ۵

حد جواب سلطان نبود کمال ما را
در حضرت سلاطین رسم گدا سوال است ۶

نقشی از آن جمال است در حسن مطلع ما
خود مقطعش چه گویم در غایت کمال است ۷