شماره ۱۷۵ - ساقی لب تو این کرم از من دریغ داشت

ساقی لب تو این کرم از من دریغ داشت
میها که داشت یک دو دم از من دریغ داشت ۱

بنمود صد گرم به حریفان هزار حیف
بوسی دو نیز بر قدم از من دریغ داشت ۲

دی گفتمش بگز لب خود را به من بده بر
آن نقل هم ز خویش و هم از من دریغ داشت ۳

من مورم و نگین جم آن لب غریب نیست
گر خانم و نگین جم از من دریغ داشت ۴

پشت دلم چو طاق دو ابروش خم گرفت
زین غم که زلف خم به خم از من دریغ داشت ۵

ای نامه بر بیار تو باری سلام خشک
گر بار رشحه قلم از من دریغ داشت ۶

بر در خواست تا شنود آه کس کمال
بانگ کبوتر حرم از من دریغ داشت ۷