شماره ۲۱۶ - گر حال دل به دوست نه امکان گفتن است

گر حال دل به دوست نه امکان گفتن است
بر شمع سوز سینه پروانه روشن است ۱

از من بگو به مدعی ای یار آشنا
من فارغم ز قصد تو چون دوست با من است ۲

آنرا که دل سوى لب او می کشد چو جام
بر سر نوشته اند که خونت بگردن است ۳

جان نگذرد ز کوی تو کان عندلیب عیب
مرغی است کش حظیرة قدسی نشیمن است ۴

آن دوستدار کز تو جدا می کند مرا
وان هم به حق صحبت دبرین که دشمن است ۵

عاشق شکسته پای نه در پیش تست و بس
هر هر جا فتد چو زلف تو مسکین فروتن است ۶

ای دل چو بشنوی خبر وصل از آن دهان
باور مکن که آن سخن نا معین است ۷

نام کمال رفت به پاکیزه دامنی
تا در غمت به خون دل آلوده دامن است ۸