شماره ۳۰۷ - از باد سر زلفت یک روز پریشان شد

از باد سر زلفت یک روز پریشان شد
جان و سره مسکینان در پای تو ریزان شد ۱

حال دل خود گفتم با چاره گر دردی
بیچاره به درد دل آهی زد و گریان شد ۲

چشم که رسید آیا باز این دل خرم را
کز ناوک مژگانی آزرده پیکان شد ۳

دل خواست شدن سوئی جان نیز روان با او
تا تو ز نظر رفتی هم این شد و هم آن شد ۴

باشد همگی تاوان بر چشم من گریان
هر خانه که از باران در کوی تو ویران شد ۵

آن مه که شبی دیدی در حسن تمام او را
از شرم جمال تو ماهیست که پنهان شد ۶

می گفت کمال از می دارم هوس توبه
چون دید رخ ساقی از گفته پشیمان شد ۷