شماره ۳۲۹ - باز عید آمد و لبها ز طرب خندان شد

باز عید آمد و لبها ز طرب خندان شد
شادی عید پدیدار تو صد چندان شد ۱

ماه در عید نپوشدرخ و باشد پیدا
پرده برگیر که دیگر نتوان پنهان شد ۲

ابرویت داد به مردم ز مه عید نشان
همه را چشم به نظاره او حیران شد ۳

هر که دیدت چو مه عید شب از گوشه بام
مست چون چشم تو در خانه خود غلطان شد ۴

پسته هر عید گران بودی و بادام بقدر
از لب و چشم تو این عید همه ارزان شد ۵

عادت این است که در عید نخستین بکشذ
غمزه را از چه به نا کشتن ما فرمان شد ۶

صبر تا عید دگر چون نتوانست کمال
کرد عید دگر و بر در او قربان شد ۷