شماره ۳۶۹ - جان و لبش از صبح ازل همنفسانند

جان و لبش از صبح ازل همنفسانند
غافل ز نفسهای چنین هیچ کسانند ۱

گره لب از بی سببی نیست بسی خال
آنجا شکری هست که چندین مگسانند ۲

پروازگه کوی تو دارند تمنا
ز آن روز که مرغ دل و جان هم قفسانند ۳

هر زاهد خشکی چه سزاوار بهشت است
شایسته آتش شمر آنها که خسانند ۴

مگذار که رویند رهت خلق به مژگان
ترسم که کف پای ترا چشم رسانند ۵

از بندگی سرو قدت غنچه دهانان
چون سوسن آزاده همه رطب لسانند ۶

بگذشت بصد بیم کمال از سر آن کوی
کز زلف و دوچشم تو شب است و عسسانند ۷