شماره ۴۸۲ - گر به سنگ سنمم عشق تو دندان شکند

گر به سنگ سنمم عشق تو دندان شکند
دل ز لبهای تو دندان طمع بر نکند ۱

آنچنان ساده رخی داری و لغزان که برو
گر نشیند مگسی افتد و پایش شکند ۲

چون به قانون نظر وصل بتان ممکن نیست
بی تو دل صبر ضروری چه کند گر نکند ۳

زاهد از گریه گره انداخت مصلی بر آب
عاشق روی تو سجاده در آتش فکند ۴

کتم از مگس خال تو بس کر پس مرگ
عنکبوت آید و بر خاک مزارم بتند ۵

عقل فرهاد برفت از لب شیرین ورنی
هیچ کسی جو به لب چشمه حیوان نکند ۶

گر شود آگه از استادی آن غمزه کمال
پیش او ساحر بابل رضی الله بزند ۷