شماره ۴۸۴ - گر ترا از ستم و جور خدا توبه دهد

گر ترا از ستم و جور خدا توبه دهد
زاهد شهر زعشق تو مرا توبه دهد ۱

پارسا کز به شاهه به دهان آره آب
دیگری را زمی و نقل چرا توبه دهد ۲

زاهد آن نیست که از دست گذارد نسبیع
مگرش همت رندی ز ریا توبه دهد ۳

بخشش پیر مغان بنگر و شرب صوفی
که صراحی می و سنج به ما توبه دهد ۴

کردم از بیم رقیبان به زبان نوبه ز عشق
همه کس راز گنه بیم بلا توبه دهد ۵

گر تو از فتنه گری تویه دهی ابرو را
غمزه را چشم تو زین شیوه کجا توبه دهد ۶

بس نکرد از لب و چشم خوش معشوق کمال
گر چه او از می و مستی همه را توبه دهد ۷