شماره ۴۸۸ - گر دل ز دسته زلف تو افغان کشیده بود

گر دل ز دسته زلف تو افغان کشیده بود
عیش مکن به ناله که کژدم گزیده بود ۱

هر نیش غم که خورد دل خسته آن همه
از غمزه نو دید که در خواب دیده بود ۲

عاشق ز چشم شوخ و چشم وفا نداشت
بودش طمع بزلف تو آن هم بریده بود ۳

بر لب خطت نوشته یاقوت خوانده اند
آن خال نقطه از قلم او چکیده بود ۴

گر باز بافت دانه خال نو مرغ جان
مشمر عجب که مرغ نشاطم پریده بود ۵

دیدیم باز آن رخ زیبا على الصباح
امروز صبح ما چه مبارک دیده بود ۶

کرد آن نفس به جان سر و زر پیشکش کمال
کآن شوخ را به دل شدگان دل کشیده بود ۷