هوش مصنوعی:
این متن شعری است که به ناپایداری دنیا و بیوفایی روزگار اشاره دارد. شاعر از بیثباتی مقام و منزلت انسانها سخن میگوید و اینکه طمع و حرص، انسان را از درک حقیقت بازمیدارد. همچنین، به ریاکاری و عدم искренتی برخی زاهدان اشاره میکند و تأکید دارد که گرمای حقیقت درونی بدون تلاش و مجاهدت بهدست نمیآید.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در متن نیاز به درک و تجربهٔ بالاتری دارد و ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل هضم نباشد. همچنین، اشارات به ریاکاری و ناپایداری دنیا نیازمند سطحی از بلوغ فکری است.
شماره ۱۶ - صاحبا شوکت دی ماه بان پایه رسید
صاحبا شوکت دی ماه بان پایه رسید
که زحل کرسی نه پایه به هیزم بفروخت ۱
بر قد هیچکس ایام قبایی نبرید
که طمع چشمه خورشید بان چشم ندوخت ۲
میکند باد برفتن حرکتهای خنک
مگر این شیوه ز زهاد ریایی آموخت ۳
با همه ذوق درون گرم نشد وقت کمال
تا که در خلوت او دمبدم آتش نفروخت ۴
بر سر نقده وامی بدعاگو بفرست
پاره هیزم و انگار که آن نیز بسوخت ۵
که زحل کرسی نه پایه به هیزم بفروخت ۱
بر قد هیچکس ایام قبایی نبرید
که طمع چشمه خورشید بان چشم ندوخت ۲
میکند باد برفتن حرکتهای خنک
مگر این شیوه ز زهاد ریایی آموخت ۳
با همه ذوق درون گرم نشد وقت کمال
تا که در خلوت او دمبدم آتش نفروخت ۴
بر سر نقده وامی بدعاگو بفرست
پاره هیزم و انگار که آن نیز بسوخت ۵
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۵
۴۲۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۵ - سلیهائی کز سهند آمد من و یاران ز کوشک
گوهر بعدی:شماره ۱۷ - گفت صاحبدلی به من که چراست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
