شماره ۷ - آشنا منما به گیسوی پریشانه شانه را

آشنا منما به گیسوی پریشانه شانه را
آگه از سر دل خلقی مکن بیگانه را ۱

دل به خال کنج ابرویت قانعت کرده است
مرغ من دیگر ندارد میل آب و دانه را ۲

اشک چشمم باعث آبادی تن گشته است
ای که گفتی سیل ویران می‌نماید خانه را ۳

آن که رسم شعله افروزی نشان شمع داد
شیوه پرسوختن آموختن او پروانه را ۴

من دل از کف داده محراب ابروی توام
بعد از این کاریندارم کعبه و بتخانه را ۵

دل به زلف آخر از شور جنون پیوسته شد
آگهی لازم بود دیوانگری دیوانه را ۶

یک دم از راحت ندارم بهره گویا ریخته است
طرح ریز (صامت) از غم طرح این کاشانه را ۷