شماره ۱۲ - ای خوش آن روز که دل به هر غمت جایی داشت

ای خوش آن روز که دل به هر غمت جایی داشت
سر سودازده با مهر تو سودایی است ۱

هر چه سوز دلم از درد فراقت غم نیست
کاشکی شام غمت و عده فردایی داشت ۲

گفت از دامن مقصود مکش دست ای کاش
دل شوریده من تاب و توانای داشت ۳

خانه بر دوش کسی یاد ندارد چون من
باز مجنون به جهان گوشه صحرایی داشت ۴

هر کجا رفتم اگر کعبه و گر بتکده بود
دیدم از زلف تو یک سلسله برپایی داشت ۵

روز و شب در قفس سینه دلم ناله کند
آه اگر رخنه از بهر تماشایی داشت ۶

کور خوانده است مراز اهد مغرور ای کاش
سود خود دیدی اگر دیده بینایی داشت ۷

هر قدم در ره عشقت که نهادم دیدم
خسته و مانده چه من آبله برپایی داشت ۸

عاقبت دست تقاضای قضا برهم زد
هر کجا دید کسی عیش مهیایی داشت ۹

(صامتا) هر که من و عیش مرا دید به خویش
گفت ای کسی که جا بر لب دریایی داشت ۱۰