شماره ۶۱ - بس که در باغ رخت محو تماشا ماندیم

بس که در باغ رخت محو تماشا ماندیم
بی‌خبر از همه نیک و بد دنیا ماندیم ۱

شد تهی دایره عشق تو از بوالهوسان
ما چو پرگار بجا بر سر یک پا ماندیم ۲

بیم غرقاب نداریم که مانند حباب
از سبکباری خود بر سر دریا ماندیم ۳

بوی خیری نشنیدیم از این همسفران
ز آن برندان وطنی که و تنه ماندیم ۴

همه کس معترف قبله ابروی تو شد
ما ز بدبختی خود بر سر حاشا ماندیم ۵

کس ندانست که خاصیت گمنامی چیست
ما در این راه به همراهی عنقا ماندیم ۶

همه کس معتکف کوی فنا شد (صامت)
ما ز کوته نظری بر در دل‌ها ماندیم ۷