شمارهٔ ۱۱ - زبان حال خاتون محشر در خانه خولی

این چه شوری بود ای سر که تو بر سر داری
هر زمان از ستمی دیده ز خون تر داری ۱

گاه در دیر نصاری و گهی خانه خولی
گاه در کنج تنور این سیر انور داری ۲

حسرت و داغ جوان مردگی و تشنه لبی
جمله را ای سیر ببریده تو بر سر داری ۳

جگر سوخته کی تاب صبوری دارد
گریه از حسرت دامادی اکبر داری ۴

بسته از گریه گلویت که جوابم ندهی
یا شکایت ز جدا بودن مادر داری ۵

مگر ای سرنبدی زینت آغوش رسول
ز چه از خاک سیه بالش و بستر داری ۶

زین شراری که تو را هست بدل پندارم
خبر از سوز تب عابد مضطر داری ۷

دام از چیست که مژگان تو ریزد خوناب
یاد از تیر گلوی علی اصغر داری ۸

تا تو (صامت) شده‌ای نوحه سرای شه دین
جهل محض است اگر بیم ز محشر داری ۹