شمارهٔ ۳۰ - زبان حال سکینه مظلومه با کشته پدر

جان پدر فدای تن پاره پاره‌ات
قربان زخم‌های فزون از ستاره‌ات ۱

با آن همه محبت بسیار از چه شد
یکباره از من ای تن بی‌سر کناره‌ات؟ ۲

از باد رفت العطش خویش و سوختن
دیدم ز تشنگی چو لب پرشراره‌ات ۳

لب‌تشنه جان سپردی و در زیر تیغ شمر
سوی فرات بود به حسرت نظاره‌ات ۴

داغ دل و غریبی و بیمار و تشنه‌کام
از چار سوی بسته فلک راه چاره‌ات ۵

گریم ز محنت سر تو یا به پیکرت
گویم کدامیک ز غم بی‌شماره‌ات؟ ۶

داغ برادرم پی قتل تو بود بس
بهر چه کشت شمر ستمگر دوباره‌ات ۷

روزم سیاه فاطمه کو آنکه می‌نمود
شب‌های تار جا بسر گاهواره‌ات ۸

(صامت) برو بمیر که هنگام مردن است
در حیرتم ز چیست دگر استخاره‌ات ۹