شمارهٔ ۶۰ - و برای او همچنین

عمو ببین لب خشک و دل پریشان را
نما به درد من تشنه فکر درمان را ۱

عمو مگر به جهان رسم کوفیان این است
که تشنه در لب دریا کشند مهمان را ۲

عمو مگر ظلماتست دشت کرب و بلا
که بسته بر رخ ما خصم آب حیوان را ۳

گرفتم آنکه نباشیم ما حریم رسول
نکشته کافری از تشنگی مسلمان را ۴

اگر به قیمت جانست آب در این دشت
به التماس من تشنه می‌دهم جان را ۵

عمو به جز تو مددکار نیست باب مرا
نموده‌اند بوی تنگ ملک امکان را ۶

اگر چه اهل حرم جمله تشنه آیند
ولی صبوری و طاقت کم است طفلان را ۷

بگیر مشک و ز راه ثواب آب بیار
که ساخته است عطش کار ما یتیمان را ۸

چو گشت گلشن آل عبا خزان (صامت)
مکن دگر هوس گلشن و گلستان را ۹