شمارهٔ ۶۱ - زبان حال صدیقه صغرا(س)

ای برادر تو پناه من گریان بودی
در صف ماریه غمخوار یتیمان بودی ۱

دانم از رفتن تو جان ز تنم خواهد رفت
زآنکه اندر بدنم تو به جهان جان بودی ۲

هر غمم بود ز دیدار تو از دل می‌رفت
دردی ار داشتم از لطف تو درمان بودی ۳

آمدم تا به مدینه به سوی کرب و بلا
همه جا یار من زار پریشان بودی ۴

چون علی اکبر و عباس ز دستم رفتند
مایه صبر من بی‌سر و سامان بودی ۵

بعد جد و پدر مادرم ای تشنه جگر
مونس خواهر دلخسته و نالان بودی ۶

آخر از تشنه لبی سیر ز جان گردیدی
با وجودی که تو در ماریه مهمان بودی ۷

شمر را در دل به یتیمان تو کی خواهد سوخت
آن بودی که پرستار یتیمان بودی ۸

قاتل تو به لب تشنه تو رحم نکرد
آخر ای سبط پیمبر تو مسلمان بودی ۹

بود جای تو در آغوش نبی بر سر خاک
نی چنین بی‌سر و صدا پاره و عریان بودی ۱۰

(صامتا) شکر خداوند که در مدت عمر
روز و شب نوحه‌گر شاه شهیدان بودی ۱۱