شماره ۵۵۲ - هزار سرو که در حد اعتدال برآید

هزار سرو که در حد اعتدال برآید
به قامتت نرسد گر هزار سال برآید ۱

شی میان گلستان ز چهره پرده برافکن
که به فرو روده و گل به انفعال برآید ۲

از سر حسن نو الآ به نقطه نبرد پی
خط عذاره تو چندان که گرد خال بر آید ۳

اگر چه صبح برویت ز آفتاب زند دم
کجا ستاره به خورشید بیژوال برآید ۴

على الصیاح تفال بروی خوب تو کردم
که تا از آن ورق گل مرا چه فال برآید ۵

برآمد اول خط زلف سرکش تو بفالم
بشارتست به دولت چوه حرف دال بر آید ۶

تنم به فکر میان تو شد بشکل (هلالی)
تصوری نه هنوزش کزان خیال براید ۷

به حسرت لب لعل تو قطره های سرشکم
بهر زمین که چکد چشمه زلال براید ۸

کمال عرض تمنا به ماء عارض او کن
که گر برآید امیدی از آن جمال برآید ۹