شماره ۶۳۸ - گر زلف دراز فکنی از طرف بناگوش

گر زلف دراز فکنی از طرف بناگوش
بسیار سر افتد به قدم های تو از دوش ۱

هر گاه که به وصغ دو رخ خوب تو افتم
دارم چو سر زلف تو از هر طرفی گوش ۲

نتوان با زبان با تو غمی گفت چو خامه
از دست تو بر خویش همی پیچم و خاموش ۳

چندانکه بگویی نروم از سر کویش
گر زانکه روم از سخن او روم از هوش ۴

ای عاشق خام از لب او نوش نه از جام
باری ز منی نوش که باشد همگی نوش ۵

چون فاتحه بر خوان وصال آن لب شیرین
هرگز چو نمی خواند مرا کرد فراموش ۶

می نوش کمال این می و می پوش ز زاهد
بر رغم مخالف به خوشی می خور و می نوش ۷