شماره ۷۵۰ - شوخ چشمیم کشد دل که کشد از نازم

شوخ چشمیم کشد دل که کشد از نازم
همنی دار که خود را بر بار اندازم ۱

من چو شمعم که گرم سوز به پایان برسد
سوختن پیش رخ دوست ز سر آغازم ۲

پیش مردم اگر از دیده نیفتادی اشک
هرگز از پرده برون می نفتادی رازم ۳

اگر صدم عیب به می خواری و رندی پیداست
در نهان یک هنرم هست که شاهد بازم ۴

نشنود نالهام از ضعف درون هیچ طبیب
زآن جهان آید از آن چونه شنود آوازم ۵

دوش تب داشتم و شب همه شب گرم بدان
که شوی رنجه و آنی به عیادت بازم ۶

درد جانسوز اگر این و جراحت این است
مرهم آن بهتر و درمان که بدینها سازم ۷

باز گفتم که به تبع هرزه بگوینده کمال
این سخن های محال است که می پردازم ۸