هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه از حافظ، با استفاده از تصاویر طبیعت مانند باد، زلف، گلستان و مهتاب، احساسات عاشقانه و بازی‌های عشق را بیان می‌کند. شاعر از معشوق و بازی‌هایش شکایت دارد و در عین حال، عشق خود را ابراز می‌کند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال نامفهوم یا نامناسب باشد. همچنین، درک برخی از استعاره‌ها و اشارات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.

شماره ۹۷۵ - ای صبا تاکی به زلف بار بازی می کنی

ای صبا تاکی به زلف بار بازی می کنی
سر دهی بر باد چون بسیار بازی می کنی ۱

از هوا گر بر زمین افتی چو زلف او رواست
بر رسنها چون شبان تار بازی می کنی ۲

با لب او عشق میبازی دلا خونت حلال
چون به جان خویش دیگر بار بازی می کنی ۳

مرهم ریشت دهم گفتی ندانم میدهی
با زه شوخی با من انگار بازی می کنی ۴

در دبیرستان بدین شوخی و طفلی لوح مهر
چون بیاموزی که در تکرار بازی می کنی ۵

در گلستان آی وعکس زلف و رخ بنگر در آب
گر شب مهتاب در گلزار بازی می کنی ۶

برگ ریزان بهار زندگی آمد کمال
چند با خویان گلرخسار بازی می کنی ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۶۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۹۷۴ - ای صبا برخاک کوی یار ما خوش میروی
گوهر بعدی:شماره ۹۷۶ - ای گل روی ترا چون من بهر سو بلبلی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.