شماره ۱۰۲۰ - دست ندارم از تو من گرچه زېایم افکنی

دست ندارم از تو من گرچه زېایم افکنی
تیز ترم بدوستی گر همه تیغ میزنی ۱

نیست ز هم مفارقت سابه و آفتاب را
هر طرفی که میروی من به تو و تو با منی ۲

ای نفس صبا ز ما بر سر زلف او بگوی
چند بدل شکستگان عهد کنی و بشکنی ۳

سرو بلند پایه را آن همه ناز کی رسد
پیش درخت قامتت گر نکند فروتنی ۴

ای به امید وصل او بر زده دست و آستین
این نشود میسرت جز که به پاکدامنی ۵

شکر که گر دمی زدم در همه عمر خویشتن
با تو به دوستی زدم بادگران به دشمنی ۶

شوق لب تو میدهد ذوق سخن کمال را
مرغ سخن سرا نشد تا که نگشت گلشنی ۷