شماره ۱۰۴۵ - گر باد سوی خاک من آرد ز تو بویی

گر باد سوی خاک من آرد ز تو بویی
چون زلف توام جان دمد از هر سو مویی ۱

شیرین زمانی نوه من دلشده فرهاد
در مراکز دیده روان ساخته ام سوی تو جوئی ۲

گوی دل ما گو شکن آن زلف چو چوگان
من باز تراشم ز سر از بهر تو گویی ۳

غیرت برم و باز کنم دیده خود را
از روی تو چون باز کنم دیده به روئی ۴

در مجلس اهل نظر امروز زمستان
جز غمزه تو نیست دگر عربده جوئی ۵

أی مست تو سلطانی و از لعل ترا
تاج گر بر سرت از باده نابست سبویی ۶

بگذشت کمال از ارم و روضه فرودس
تا راه گذر بافت به خاک سر کوئی ۷