شماره ۱۰۵۷ - گل و رخسار تو دارند به هم یکرنگی

گل و رخسار تو دارند به هم یکرنگی
لب شیرین و دهانت به شکر هم تنگی ۱

به ملامت نشد از لوح دل آن نقطه خال
که سیاهی نتوان شست به آب از زنگی ۲

خالهای سیه تو بزنخدان گوئی
دهنت دانه بچه کرد ز بیم تنگی ۳

تا چرا غمزه و ابروی توأم زود نکشت
سالها رفت که با تیر و کمان در جنگی ۴

صوفی ار جام لبت بیند و در کنج حضور
نشکند شیشه سالوسة زهی بی سنگی ۵

جامه رنگین چه کنی جام طلب کز می عشق
رنگ آنراست که دارد صفت بی رنگی ۶

تا هنوزت قدمی در ره هستیست کمال
رو که از مقصد خود دور به صد فرسنگی ۷