شماره ۳۸ - دوستی دامنت آسان نتوان داد ز دست

دوستی دامنت آسان نتوان داد ز دست
جان شیرین منی جان نتوان داد ز دست ۱

نفسی گر تو شکیبم ز لبت معذورم
تشنه ام چشمهٔ حیوان نتوان داد ز دست ۲

کردم اندیشد سر خویش توان داد به تو
آن سر زلف پریشان نتوان داد ز دست ۳

چون منی گر برود برگ گیاهی کم گیر
قامت سرو خرامان نتوان داد ز دست ۴

هر چه اندوختدام گر برود باکی نیست
شرف صحبت جانان نتوان داد ز دست ۵

دل زندانی خود را چو خلاصی جستم
گفت کان چاه زنخدان نتوان داد ز دست ۶

بد ملامت نشود دور همام از لب یار
خار گو باش گلستان نتوان داد ز دست ۷