خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: این متن شعری است که درد عشق و هجران را بیان می‌کند. شاعر از درد بی‌درمان خود می‌گوید و از دوستان می‌خواهد که او را سرزنش نکنند. همچنین، او به مقایسه خود با پروانه‌ای که می‌سوزد و رهایی می‌یابد می‌پردازد، در حالی که خودش در آتش عشق می‌سوزد اما نمی‌میرد. در نهایت، او به ناتوانی خود در فراموشی معشوق اعتراف می‌کند.

رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به درد و رنج عشق و هجران ممکن است برای سنین پایین‌تر سنگین باشد.

جان را به جای جانی جای توکس نگیرد
مهر تو زنده ماند روزی که تن بمیرد

هر درد را علاجی بنوشته اند یارا
دردی که هست ما را درمان نمی پذیرد

ای دوستان ملامت کمتر کنید ما را
با خستگان هجران افسانه در نگیرد

پروانه چون بسوزد آخر خلاص یابد
بیچاره آن که دایم می سوزد و نمیرد

گفتم مگر صبوری کار همام باشد
دل را به هیچ وجهی زان رخ نمی گزیرد

«همام تبریزی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir