شماره ۱۲۰ - عاشق کسی بود که کشد بار بار خویش

عاشق کسی بود که کشد بار بار خویش
شهوت پرست مانده بود زیر بار خویش ۱

شد زگانیم همه در کار عشق یار
او فارغ از وجودم و مشغول کار خویش ۲

چشمم چو جویبار شد از انتظار و نیست
آن نوبهار را هوس جویبار خویش ۳

از عاشقان مرادش اگر بی مرادی است
ما را رضای یار به از اختیار خویش ۴

چشمش به تیر غمزه چو می بفکنده شکار
بی التفات می گذرد بر شکار خویش ۵

در بند زلف یار بود جان من هنوز
روزی که زین دیار رود با دیار خویش ۶

شب ها مخسب و روز میاسای ای همام
یک شب مگر رسی به وصال نگار خویش ۷

امروز روزگار ریاضت کشیدن است
ضایع مکن چو بی خبران روزگار خویش ۸

گر هستی مراد تو برخیزد از میان
یابی مراد خویشتن اندر کنار خویش ۹