شماره ۱۱۹ - پرده خویش تویی پرده برانداز ز پیش

پرده خویش تویی پرده برانداز ز پیش
بار بارت ندهد تا نشوی دشمن خویش ۱

آفتابی ست که از دید؛ کس نیست دریغ
گر هواهای تو چون ابر نباید در پیش ۲

آشنایی نبود جان تو را با جانان
تا به خود باشی وداری سر بیگانه و خویش ۳

هر که برخاست خیال در جهان از نظرش
پادشاهی ست به معنی و به صورت درویش ۴

نفس در راه محبت جو کم از کم گردد
قرب او در نظر دوست شود بیش از پیش ۵

دل که ایمان وی از نور رخ جانان است
چون سر زلف دلارام بود کافر کیش ۶

ای همام این سخنان تو نه طرزی ست که آن
باز یا بند به فکر و خرد دور اندیش ۷