شماره ۱۲۵ - ای سر زلف خوشت سلسله جنبان دل

ای سر زلف خوشت سلسله جنبان دل
دل به لبت داده ام جان تو و جان دل ۱

بر رخ زیبای خود زلف مشوش ببین
تا بنماید تو را حال پریشان دل ۲

دل چو گرفتار شد در شکن زلف تو
در عقبش کرد جان میل به زندان دل ۳

فارغم از دیگران مهر تو ورزم که هست
مهر تو آرام جان درد تو درمان دل ۴

دعوت کنفرم کند موی تو هر ساعتی
تازه کند هر نفس روی تو ایمان دل ۵

زان لب همچون نبات منبع آب حیات
شد ز بیانت چکان چشمهٔ حیوان دل ۶

دل چو پیوسد به جان نعل سمند تو را
تارک گردون شود غاشیه گردان دل ۷

هست حیات همام صحبت صاحب دلان
وین سخنش گوهری ست آمده از کان دل ۸