شماره ۱۵۶ - غنچهٔ خندان فدا بادت چو بگشایی دهن

غنچهٔ خندان فدا بادت چو بگشایی دهن
آب حیوان است یا لب جان شیرین یا سخن ۱

قامت سرو خرامان است یا بالای تو
نه به بالایت نروید هیچسروی در چمن ۲

این چنین سروی اگر یوسف بدیدی در قبا
از گریبان تا به دامن پاره کردی پیرهن ۳

با صفای عارضت هرگز ندارد نسبتی
قطرهٔ شبنم سحر که بر سر برگ سمن ۴

آب روی خود نگه دار از نظرها زینهار
هم به چشم خویشتن بین آب روی خویشتن ۵

با ختن میلی نداریم و ز مشکش فارغیم
عشق با چین سر زلف تو باید باختن ۶

نیست زلفت را سر مویی به جانم التفات
ای هزاران جان سر زلف تو را در هر شکن ۷

گرچه نور چشم مایی شمع چون خوانم تورا
هم ادب نبود که گویم آفتاب انجمن ۸

روی توشمعی ست کز انوار قدس افروختند
چشمهٔ خورشید باید شمع رویت را لگن ۹

تا خیال قامتت بر چشمه چشم همام
سایه یی افکند فارغ شد ز سرو و نارون ۱۰