شماره ۱۶۷ - ترک مه پیکر من تا که برفت از بر من

ترک مه پیکر من تا که برفت از بر من
دور از ان روی ندانم که چه شد بر سر من ۱

تاجدا گشت زمن آنکه چو جان است مرا
واله و خسته و زار است دل غم خور من ۲

چشم من هیچ شبی خواب نگیرد ز غمش
تا به خوناب جگر تر نکند بستر من ۳

قصه غصه من گر برسانند به دوست
بی گمان رحم کند بر دل من دلبر من ۴

دوست از حالت من فارغ و از دوری او
به فلک می رسد از سوز جگر آذر من ۵

دل چه باشد که ز دلدار در یغش دارند
خاصته از یار سمن بوی پری پیکر من ۶

روز و شب ورد همام است که ناگه روزی
جان برافشانم اگر دوست در آید بر من ۷