شماره ۱۷ - ای زلف به تاب دوست تاب تو که راست

ای زلف به تاب دوست تاب تو که راست
وی لعل خوشش برگ عتاب توکه راست ۱

ای چشمش اگر سوال جان خواهی کرد
جز دادن جان دگر جواب تو که راست ۲