شماره ۱۰۴ - در کوچهٔ آن زلف مده راه صبا را

در کوچهٔ آن زلف مده راه صبا را
آشفته مکن مشت غبار دل ما را ۱

محروم گلستان نبود مرغ اسیرم
تا سوی قفس راه نبسته ست صبا را ۲

جز ناز تو کز لطف دهد تن به نیازم
با شاهکه دیدهست هم آغوش گدا را؟ ۳

مغروری شمع تو به حدّیست که در بزم
پروانهٔ سوزش ندهد بال هما را ۴

گشتند ز حسن تو تسلّی به تجلّی
کوته نظران مهر گرفتند، سها را ۵

خوبان، چه گروهید که با دعوی انصاف
در شهر شما، کس نخرد جنس وفا را ۶

ظالم برسان مژده، گر افتاد گذارت
از کوی کسی کش سر ما نیست، خدا را ۷

پیچیده حزین غلغله در گنبد گردون
از بس که رسا زد نی کلک تو نوا را ۸