بخش ۳۱ - وصیت کردن عمران جفت خود را بعد از مجامعت کی مرا ندیده باشی

وا مَگَردان هیچ ازین‌ها دَم مَزَن
تا نَیایَد بر من و تو صد حَزَن ۱

عاقِبَت پیدا شود آثارِ این
چون عَلامَت‌ها رَسید ای نازنین ۲

در زمانْ از سویِ میدان نَعْره‌ها
می‌رَسید از خَلْق و پُر می‌شُد هوا ۳

شاه ازان هَیَبت بُرون جست آن زمان
پابِرِهنه کین چه غُلغُل‌هاست هان؟ ۴

از سویِ میدان چه بانگ است و غَریو
کَزْ نِهیبَش می‌رَمَد جِنّیّ و دیو؟ ۵

گفت عِمْران شاهِ ما را عُمر باد
قومِ اسرائیلیانَند از تو شاد ۶

از عَطایِ شاه شادی می‌کُنند
رَقْص می‌آرَند و کَف‌ها می‌زَنند ۷

گفت باشد کین بُوَد امّا وَلیک
وَهْم و اندیشه مرا پُر کرد نیک ۸