شماره ۲۸۷ - زان شمع گلعذاران، هرجا سخن برآید

زان شمع گلعذاران، هرجا سخن برآید
پروانه از چراغان، مرغ از چمن برآید ۱

گر طره برفشاند، آن عنبرین سلاسل
شوریده سر به بویش، مشک از ختن برآید ۲

در هر زمین که گردد، میراب عشق، دهقان
گر خار و خس فشانی سرو و سمن برآید ۳

همچون صدف به سینه، هر نکته را بپرور
گوهر نگشته حیف است، حرف از دهن برآید ۴

دارم ز داغ حسرت، روشن مزار خود را
مانند شمع فانوس، آه از کفن برآید ۵

چون برگ گل که آید، با آب جو ز گلشن
با اشک، پارهٔ دل، از چشم من برآید ۶

احسان عشق با من افزون حزین از آنست
کز عهدهٔ بیانش، کام و دهن برآید ۷