شماره ۲۹۵ - از مزرع آمال چه امّید برآید

از مزرع آمال چه امّید برآید
نخلی که در آن ریشه کند، بید برآید ۱

نه جلوهٔ برقی، نه هواداری ابری
بی برگ گیاهم به چه امّید برآید ۲

بی فیض تر از میکدهٔ ماه صیامم
تا از افق جام، مه عید برآید ۳

گر جام کند جلوه گری در کف ساقی
بانگ طرب از دخمهٔ جمشید برآید ۴

دارد سخنی درگره گوشهٔ ابرو
مقصود از این بیت به تعقید برآید ۵

ساغر چو زند، شیشهٔ گردون شکند می
ساقی چو شود، جام به جمشید برآید ۶

ما راست حزین ، سرو ریاض دل حیران
آزاده جوانی که به تجرید برآید ۷