هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از غم و اندوه ناشی از فقدان گل (که می‌تواند نماد زیبایی، عشق یا معشوق باشد) سخن می‌گوید. او از ناله‌ها و اشک‌هایش می‌گوید که جایگزین گل شده‌اند و به عهد و وفای گل تکیه کرده است. شعر پر از تصاویر شاعرانه مانند بلبل، شراب، غنچه و ابر بهار است که همگی بر احساس غم و زیبایی‌های از دست رفته تأکید دارند.
رده سنی: 16+ این شعر دارای مضامین عرفانی و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای شاعرانه نیاز به درک ادبی نسبتاً بالایی دارد.

شماره ۶۰۶ - بر سر زدیم لالهٔ داغی به جای گل

بر سر زدیم لالهٔ داغی به جای گل
داریم گریه ای که بود خونبهای گل ۱

ما و سرود ناله درد آشنای خوبش
تا کی رسد به خاطر دیر آشنای گل ۲

الفت به ساده لوحی ما خنده می زند
ما تکیه کرده ایم به عهد و وفای گل ۳

ته جرعهٔ شراب صبوحی کشیده است
از جام غنچهٔ تو، لب دلگشای گل ۴

شرح حدیث ناز و نیاز من است و تو
بلبل ترانه ای که سراید برای گل ۵

دوران به کام ماست که مرغان مست را
خوش دولتی ست سایهٔ بال همای گل ۶

چون ابر نوبهار ز تاراج دی، حزین
گریم به های های که خالی ست جای گل ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۲۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۶۰۵ - هندوستان غربت بادا به ما مبارک
گوهر بعدی:شماره ۶۰۷ - چو بر سر زند شاخ، مستانه گل
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.