شمارهٔ ۱۳ - قطعه در شکایت بعضی از مردم زمان خود

قدر هر سفله، از تو گشت علم
ای سپهر خَم، این چه انصاف است ۱

از تو، امروز کافی الملکیست
هرکه تمغای کون اوقاف است ۲

تا که سگ یافت می شود، ندهی
به هما استخوان، که اسراف است ۳

پرنیان باف، تخته کرده دکان
روز بازار بوریاباف است ۴

لب معنی، به مهر خاموشیست
سر و سرمایه در جهان لاف است ۵

سفله پس کیست در زمانه؟ بگو
ارذل النّفس اگر ز اشراف است ۶