هوش مصنوعی:
شاعر از آهی سخن میگوید که نزدیک بود از لبش برخیزد و آسمان را از جا برکند. او عمری است که پاهایش را استوار نگه داشته، در جایی که خاکستر داغ پا را میسوزاند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن برای کودکان دشوار بوده و مناسب سنین بالاتر است.
شماره ۹۲ - نزدیک بود ز لب هوا بردارد
نزدیک بود ز لب هوا بردارد
آهی که سپهر را ز جا بردارد ۱
عمریست که استوار دارم پا را
جایی که سپند گرم پا بردارد ۲
آهی که سپهر را ز جا بردارد ۱
عمریست که استوار دارم پا را
جایی که سپند گرم پا بردارد ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۳۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹۱ - آن بی خردی که شوم چون زاغ افتد
گوهر بعدی:شماره ۹۳ - دهرم به شکنج انزوا می دارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
