هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای لطیف، عشق و ارادت خود را به معشوق بیان میکند. او از یاسمین، گل، خرقه و پشم به عنوان نمادهایی برای نشان دادن دلبستگی و تأثیرپذیری از معشوق استفاده میکند. همچنین، به نظر میرسد که شاعر به نوعی زاهد و عارف را نیز خطاب قرار داده و از تأثیرات معنوی معشوق سخن میگوید.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عرفانی و عاشقانه است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شمارهٔ ۲۰
یاسمین بنده شود چاک گریبان تو را
برگ گل جزیه دهد، شقّهٔ دامان تو را
زاهد، این خرقه به دوشم خنکیهای تو داد
کرد پشمینه ی من، فکر زمستان تو را
برگ گل جزیه دهد، شقّهٔ دامان تو را
زاهد، این خرقه به دوشم خنکیهای تو داد
کرد پشمینه ی من، فکر زمستان تو را
وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۲
۲۳۹
این گوهر را بشنوید
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۹
گوهر بعدی:شمارهٔ ۲۱
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
