هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق سخن میگوید و از عناصری مانند سرمه، چشمانتظار، سنبل، و مژگان سیاه برای توصیف او استفاده میکند. شاعر همچنین به ناتوانی خود در درک کامل این زیبایی اشاره میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عاشقانه و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۲۶ - کدامین دیده سازد سرمه، گرد جلوه گاهش را؟
کدامین دیده سازد سرمه، گرد جلوه گاهش را؟
که چشم انتظار از نقش پا بیش است راهش را ۱
به غیر از سنبل آن جعد مشک افشان نمی باشد
اگر گلدسته ای، لایق بود طرف کلاهش را ۲
سخن فهمی چو من از موشکافان بر نمی خیزد
چرا در سرمه خوابانده ست، مژگان سیاهش را؟ ۳
که چشم انتظار از نقش پا بیش است راهش را ۱
به غیر از سنبل آن جعد مشک افشان نمی باشد
اگر گلدسته ای، لایق بود طرف کلاهش را ۲
سخن فهمی چو من از موشکافان بر نمی خیزد
چرا در سرمه خوابانده ست، مژگان سیاهش را؟ ۳
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۳
۲۴۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۵ - هجوم گریهٔ تلخ و خروش ناله های من
گوهر بعدی:شماره ۲۷ - ادا سازد به خاموشی، لب او گفتگویش را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
