هوش مصنوعی:
شاعر از ساقی میخواهد که عیدش را کوتاه نکند و پیمانهٔ هلال پر از شراب را تهی نسازد. او در عزای خود نشسته و زندگی را همچون بیمار عشق میبیند که امیدش به بهبودی از بین رفته است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، اشاره به شراب و مفاهیم مرتبط با آن ممکن است برای گروههای سنی پایینتر نامناسب باشد.
شماره ۱۶۹ - ساقی مباد عیدی ما کوتهی شود
ساقی مباد عیدی ما کوتهی شود
پیمانهٔ هلال پر از می، تهی شود ۱
خود در عزای خویش نشیند به زندگی
بیمار عشق را، چو امید بهی شود ۲
پیمانهٔ هلال پر از می، تهی شود ۱
خود در عزای خویش نشیند به زندگی
بیمار عشق را، چو امید بهی شود ۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۲
۲۴۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶۸ - نخل مرا شکوفهٔ صبح امید شد
گوهر بعدی:شماره ۱۷۰ - پایان ناز او چو به بیگانگی کشید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
