هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات از احساس پریشانی و دلتنگی خود میگوید و بیان میکند که در این حالت، هیچ چیز را به درستی نمیبیند و راهی برای رهایی از این وضعیت نمییابد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و احساسی عمیق است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۸۹ - پریشانی ز احسان، بحر بی پایان نمی بیند
پریشانی ز احسان، بحر بی پایان نمی بیند
زیانی مایه دار همّت، از نقصان نمی بیند ۱
چه سان آیم برون از دامن صحرای دلتنگی؟
غبارم جلوه گاهی در خور جولان نمی بیند ۲
زیانی مایه دار همّت، از نقصان نمی بیند ۱
چه سان آیم برون از دامن صحرای دلتنگی؟
غبارم جلوه گاهی در خور جولان نمی بیند ۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۲
۲۴۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۸۸ - این عشق تازه دیده به اشکم دچار کرد
گوهر بعدی:شماره ۱۹۰ - کسی درد سخن، تا دل نگردد خون چه می داند؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.