هوش مصنوعی:
شاعر از دل خود میخواهد که به گناهانش رحم کند و با وجود افتادگیاش، به او نگاهی نکوهشگر نداشته باشد. او خود را روشنسواد خطاب میکند و از دل میخواهد که به نامه سیاهش رحم کند.
رده سنی:
15+
این متن دارای مفاهیم عرفانی و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۳۳۷ - ای دل، ترحمی به گناهی نمی کنی
ای دل، ترحمی به گناهی نمی کنی
افتادهٔ توایم و نگاهی نمی کنی ۱
روشن سواد خط توام، جرم من ببخش
رحمی چرا به نامه سیاهی نمی کنی؟ ۲
افتادهٔ توایم و نگاهی نمی کنی ۱
روشن سواد خط توام، جرم من ببخش
رحمی چرا به نامه سیاهی نمی کنی؟ ۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۲
۲۹۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۳۶ - ناصح، سخن چه بیهُده از پند می کنی؟
گوهر بعدی:شماره ۳۳۸ - می رود صید دلم، سخت کمانی در پی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
