بخش ۴ - از خوان وصال به سرانگشت خامه نمکی چشیدن و عرض نیاز را به بساط خطاب کشیدن

عجب نبود که گردی دستگیرم
فقیرم یا رسول الله، فقیرم ۱

لب خشک مرا درجرعه، نم نیست
کف جود تو را سرمایه کم نیست ۲

به محتاجان کریمان را نظرهاست
صدف را ز ابر نیسانی گهرهاست ۳

کند دامنکشان ابر بهاری
به کشت تشنه کامان آبیاری ۴

طراوت بخشیِ باد بهاران
کند هر خار را،گل درگریبان ۵

مرا کوته، کف از دامان مقصود
تو را در آستین گنجینه جود ۶

به انعامت، تسلی مرغ و ماهی
خطاب حضرتت عاجزپناهی ۷

کنی گر گوشهٔ چشمی به سویم
نریزد در دو عالم آبرویم ۸

خورم حسرت بر آن فرخنده ایام
که در طوف حریمت می زدم گام ۹

سرم بر آستانت جبهه فرسای
دلم بر خاک درگاهت جبین سای ۱۰

در آن فرخنده مأوا شاد بودم
ز قید هر دو کون آزاد بودم ۱۱

کنون افتاده ام از درگهت دور
ز داغ هجر، دارم سینه ناسور ۱۲

اسیرم درکف نفس هوسناک
تو بگشا بندم از پا چست و چالاک ۱۳

ازین نخجیر عاجز برگشا، دام
که آزادانه، در راهت زند گام ۱۴